เมื่อใดที่โ มโ ห ลองนั่งนิ่งทบทวนดูว่าเวลาที่เหลืออยู่ในชีวิตนี้

เมื่อใดที่เธอโ มโ ห ลองนั่งนิ่งทบทวนดูว่าเวลาที่เหลืออยู่ในชีวิตนี้มีอยู่อีกสักกี่วันใ ยเสี ยเวลาไปเพราะเ รื่ อ งไม่เป็นเ รื่ อ ง

เมื่อใดที่เธอกลัดกลุ้ม ลองสุดลมหายใจลึกทบทวนดูว่าชีวิตนี้มันมีแต่ลดกับลด ปฏิทินที่ฉี กไปในวันนี้กำลังบอกเธอว่าเวลาเธอลดไปอีกวันหนึ่งแล้ว การได้พบหน้ากันในวันนี้

หมดโอกาสได้เจอกันไปอีกครั้งหนึ่งแล้วแล้วเธอจะกลัดกลุ้มในเ รื่ อ งที่ไม่เป็นเ รื่ อ งไปทำไม?ไม่มีใครถูกไม่มีใครผิ ดมีแต่ถูกใจหรือไม่ถูกใจคนที่เธอถูกใจต่อให้เขาทำผิ ดเธอก็ไม่รู้สึกโ ก ร ธ คนที่เธอไม่ถูกใจ ต่อให้เขาทำถูกเธอก็ยังขวางตาขวางใจเพราะฉะนั้น อย่ าไปอ าฆ าต พ ย าบ าทใครเขาเลย

เมื่อใดที่ใครบางคนทำให้เธอเ จ็ บ ป ว ดใจลองปล่อยให้มันเป็นไป ทบทวนดูสิว่าชีวิตนี้ไม่มีใครอยู่ยงคงกระพันคนที่มีชื่อเสียง คนที่ຣวຢล้ นฟ้าหรือคนที่รักกันปานจะกลืนกินในอดีตวันนี้เหลือไว้แต่ชื่อ สุดท้ายเธอก็ คนที่เคยมาเยือนโ ล กใบนี้ต่อให้เธอເເค้น เธอก็ต้องไปจากโ ล กนี้ต่อให้เธออ าลั ยอ าวรณ์ เธอก็ต้องจากโ ล กนี้ไปในสักวันหนึ่ง

เมื่อใดที่เธอรู้สึกไม่พอใจ ลองไตร่ตรองดูไม่มีใครครอบครองสิ่งใดในโ ล กนี้ได้ตลอดไปเธออาจไม่ได้ຣวຢล้ นฟ้าเหมือนเศรษฐีมีเงิน
แต่เธออาจมีความสุขอันเรียบง่ายที่เศรษฐีโ ห ย หาก็เป็นได้และเธอยังแข็งแรกมากกว่าคนที่นอนป่ ว ยอยู่ตามโ ร ง พ ย าบาลเธอโชคดีกว่าคนอื่นอีกมากเพียงใดเธอจงจำไว้ “มองล่ างเธอเหลือ มองเหนือเธอข าด”

เมื่อใดที่เธอถูกเอารัดเอาเปรียบ ลองปล่อยวางดูบ้าง พูดมากจะเสี ยมิ ตร คิดเล็กคิดน้อยจะเสี ยกำลังใจเธอจงจำไว้”เงยหน้าไม่อายฟ้า ก้มหน้าไม่อายดิน” นี้ก็เพียงพอให้เธอสุขใจ

วันนี้ยังกินข้าวได้ ยังนอนหลับได้ยังมีเสื้อผ้าให้สวมใส่ ยังไปเที่ยวได้ยังมีคนอยู่รอบกาย ยังอ่ า นหนังสืออ่ า นเ ฟ ส อ่ า นไ ลน์ได้ความสุขอาจหาไม่ง่ายแต่ความเรียบง่ายทำให้ชีวิตเป็นสุข เเค่สุขให้เป็น