ยิ่งใกล้กันต้องยิ่งใส่ใจ

ยิ่งใกล้กัน ยิ่งต้องใส่ใจ ไม่ใช่ปล่อยปละละเลย

บางที เราอาจหลงลืมไป

คนสองคนที่อยู่ด้วยกันมาสักระยะ จากคนไกลก็กลายมาเป็นคนใกล้ตัวได้

แต่บางทีก็อยู่ใกล้จนมองไม่เห็นว่า เมื่อก่อนเคยพูดกันดีกว่านี้ เคยเกรงใจกันมากกว่านี้ เคยใส่ใจกันเยอะกว่านี้

ชินกันจนลืมให้เวลา ลืมให้คุณค่ากับอีกคน เพราะคิดว่า ตื่นมาพรุ่งนี้ก็เจอ

กลับบ้านไปเขาก็ไม่ได้หายไปไหน เลยมองอะไรที่มันไกลตัวไว้ก่อน

มองว่างานมันต้องรีบทำ มองว่า คนอื่นน่ะต้องเกรงใจ

มองว่า รอให้ว่างหน่อย ค่อยหาเวลาให้ก็ได้ คนใกล้ รู้สึกยังไง ເครียດ ไหน ไม่ได้สังเกตเห็นเท่าไหร่เลย

ทั้งที่เราควรเกรงใจกับคนใกล้ตัวที่สุด ควรหยุดมองจอ แล้วมามองหน้ากันได้แล้ว

เงินทองที่หามายังไม่ทำให้หายเหนื่อยได้เท่าคำพูดง่าย ว่า “เหนื่อยมากไหมวันนี้”

เพราะในวันที่เราทุกข์ เราไม่สบาย เรามองหาคนที่จะมารับฟังเ รื่ อ งราวของเรา

มันกลับไม่ใช่คนไกลตัวที่ไหน แต่เป็นคนใกล้ ที่เราลืมให้คุณค่ากับเขามานาน

วันนี้ถ้ายังมีโอกาสก็กลับไปกอดเขาหน่อย กลับไปถามให้ชื่นใจสักหน่อยว่าเหนื่อยไหม

เพราะถ้าเรายังหลงลืมที่จะดูแลคนใกล้ เขาก็อาจกลายเป็นคนไกลได้เหมือนกัน

วันนี้ฉันยังเชื่อว่า ความรักที่ถูกหล่อเลี้ยง ด้วยการไม่ใส่ใจ

ย่อมไม่ต่างอะไรกับต้นไม้ ที่รอวันตา ยช้า อาจมีหลายปัจจัย. ที่ทำให้มันเติบใหญ่ขึ้นมา

แต่ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่า ปุ๋ยที่เราเรียกกันว่า การใส่ใจ

หมั่นดูแลต้นรักด้วยความใส่ใจในทุกวัน คงดีกว่าปล่อยให้มันโตไปเองตามธรรมชาติของมัน

รู้ไหม หากว่ารัก แต่ไม่รู้จักดูแลห่วงใยความรู้สึกของใจ คงไม่ต่างกับต้นไม้ที่โตมาได้ แต่ไม่สูงใหญ่ไร้กิ่งใบให้ความร่มเย็น

กว่าจะได้เรียนรู้ความเป็นไป ต้นไม้แห่งความรักก็รอวันตา ยอย่างที่เห็น

ไม่เติบใหญ่ให้ร่มเงาที่แสนชื่นใจ เหมือนที่ควรจะเป็น

บทเรียนนี้สอนให้เรียนรู้อย่างชัดเจน ในความรักไม่ควรว่างเว้นเ รื่ อ งการใส่ใจ

มีกันอยู่ นี้ รักกัน ดูแลกันให้ดีนะ

ขอบคุณแหล่งที่มา storylog